ترجمة "ek" إلى العربية

(Kökü bulunamamıştır; Eski Türkiye Türkçesi’nde eñ yeri – ek yeri söyleyişinde geçer) 1. Bir şeyi tamamlamak için ilâve edilen parça, zeyil, lâhika. 2. Bir şeye katılan parçanın bitişme yeri: “Boru ekinden ayrıldı.” 3. Bir dergi veya gazetenin normal yayınından ayrı olarak verdiği ücretsiz bölüm, ilâve. 4. yeni. dilb. Yeni bir kelime türetmek veya cümle içindeki kelimeler arasında bir bağ kurmak üzere kelime kök ve gövdelerine eklenen ses veya sesler, lâhika: “Yapım ekleri.” “Çekim ekleri.” “Baş+lık, Baş+la-mak, Baş+a, Baş+ta, Baş+ım, Baş+ın.” 5. sıf. Eklenmiş, katılmış, ilâve: “Ek ödenek.” “Ek gelir.” “Ek vergi.” “Ek bütçe.” ѻ Ek ders: Okullarda öğretim elemanlarının zorunlu ders yükünün dışında okuttukları ders. Ek görev: Bir kimsenin asıl göreviyle birlikte yürüttüğü ikinci görev. Ek yapmak: Üzerine ek koymak, eklemek. Ek yığılması: dilb. Aynı görevi yapan şekilce farklı eklerin kelime içinde yan yana gelmesi [Genellikle ilk ekin zamanla fonksiyonunu kaybetmesi sonucunda ortaya çıkar]: “Aldır-maz+lık > Aldır-ma-maz+lık, Anla-maz+lık > Anla-ma-maz+lık, Geç-er+lik > Geç-er+li+lik, Kim+i > Kim+i+si gibi.” Ekini belli etmemek: Eksik tarafını ustalıkla örtüp göstermemek, yaptğı şeyi veya durumunu kimseye sezdirmemek: “Çok sıkıntı çekti, ama ekini hiç belli etmedi.” İmam efendi, bu bedâva Mısır seferini kıskanmakla berâber, ekini belli etmeden Meşhedî’yi yabancıya karşı methetmek lüzûmunu duydu (Ercüment E. Talu).