ترجمة "redif" إلى العربية

(Ar. redf “arkasından gitmek, tâkip etmek”ten redіf) 1. Sondan gelen, arkadan gelen (şey): Beklemek bir hikmet olduğu gibi beklerken susmak da o hikmetin tabiî bir redîfidir (Hâlit Z. Uşaklıgil). ♦ i. 2. târih. Osmanlı Devleti’nde ihtiyat askeri: Kışlanın önünde redif sesi var / Bakın çantasında acep nesi var / Bir çift kundurayle bir de fesi var (Türkü). Anadolu kadınları redif, ihtiyat, müstahfaz adlarıyle evlerinden alınan, bir daha memleketine dönemeyen erkeklerine ağlıyorlardı (Ahmet H. Tanpınar). 3. edeb. Kāfiyeden sonra her mısrâın sonunda tekrar edilen ek, kelime veya kelimeler.