ترجمة "pek" إلى العربية

(Eski Türk. berk “sağlam, kuvvetli”den “r” düşmesiyle bek > pek) 1. Sert, katı: Pek imiş kurulmaz feleğin yayı (Pir Sultan Abdal). Gül-berg-i izârın berelenmiş ne pek öpmüş (Enderunlu Vâsıf). Buralarda yer pek, gök ıraktır (Ahmet H. Müftüoğlu). 2. Sağlam, kavî: “Karnı tok, sırtı pek.” Ol hâli çok âlâ güzel yağmaladı gönlüm evi / Pek bağla aşk zencîrin boşanmasın dîvâneler (Şemsî). Dört bir yanımızı pek tutmazsak Alparslan’ın acısını duymuşuz neye yarar (Mustafa N. Sepetçioğlu). 3. zf. Çok, fazla, ziyâde: Meğer canından iyice vazgeçenlere ölmek de pek korkunç bir şey değilmiş (Nâmık Kemal). Pâdişâhın gözdelerinden pek genç bir kahraman olan Tosun Bey yine kendini gösterdi (Ömer Seyfeddin). Yüzü pek sertti, kalbi çok yumuşak (Orhan S. Orhon). ѻ Pek canlı: Dayanıklı. Pek çok: Bir hayli. Pek gözlü: Korkusuz, tehlikeden korkmaz, atılgan, gözü pek. Pek pek: Olsa olsa, olsun olsun da, çok çok. Pek yürekli: Katı yürekli, merhametsiz. Pek yüzlü: Karşısındakinin yüzüne kırılabileceği şeyleri rahat rahat söyleyebilen, yüzü tutan. Pek yüzlülük: Pek yüzlü olma durumu, acarlık: Felâket, Ali Rızâ Bey’e kaybettirdiği bunca şeye karşı çok kıymetli bir hassa kazandırmıştı: Pek yüzlülük, acarlık (Reşat N. Güntekin).