ترجمة "din" إلى العربية

(Ar. dіn) 1. İnsanların yaratıcı olarak kabul ettikleri üstün güce olan îmanlarını, ona yapacakları ibâdetlerin bütününü ve bu îmâna göre davranışlarının nasıl olması gerektiğini düzenleyen inanış yolu: Din, millet, pâdişah aşkını kalbinde duyanlardandı (Ömer Seyfeddin). En güzel mâbedi olsun diye en son dînin / Budur öz şekli hayâl ettiği mîmârînin (Yahyâ Kemal). Yurt için, din için, şehitlik için / Dövüşüp müslümanca ölmüşler (Orhan S. Orhon). 2. Îman, inanç. ѻ Din adamı: 1. Din görevlisi. 2. Din âlimi. Din diyânet: Din ve dindarlık: “Hiç birinde din diyânet kalmamış.” Din görevlisi: İmamlık, vâizlik, müezzinlik vb. dînî hizmetleri yerine getiren kimse, din adamı. Din kardeşi: Aynı dinden olan kimse. Dinden (Dinden îmandan) çıkmak: 1. Yolunu şaşırmak, kâfir olmak. 2. teşmil. Ne yaptığını bilmeyecek, dînin istemediği şeyleri yapacak kadar öfkelenmek, çok sinirlenmek. Dinden îmandan olmak: Dînine, îmânına zarar verecek şekilde davranmak. Dîne dâvet etmek: Bir dîni kabul etmeye çağırmak: İmdi evvelâ Allahu Taâlâ’nın emriyle sizi dînimize dâvet ederiz (Kâtip Çelebi’den Seç.). Dîni bütün: Dînine bağlı, îmânı sağlam: Ali din uğruna sancağın açtı / Dîni bütünleri ayırdı seçti (Karacaoğlan). Debreli Rüstem Efendi dîni bütün bir müslüman (Yusuf Z. Ortaç). Dîni gibi bilmek: Çok iyi ve çok kesin bilmek. Dîni îmânı para: Paradan başka şey düşünmüyor.

نظام عقائدي مقدس