ترجمة "burun" إلى العربية

العضو الموجود بالوجه و الذي يستخدم في شم الأشياء.

الجهاز من الفقاريات التي تضم فتحتي الأنف وتجويف الأنف

هو جزء متقدم من اليابسة داخل البحر.

(Eski Türkçe’den beri kullanılır, bur-mak “kokmak”tan bur-u-n) 1. Yüzün ortasında alınla ağız arasında yer alan, çıkıntılı, iki delikli koklama organı: Ağız var, burun var, kulak var / Ama hepsi başka biçimde (Orhan V. Kanık). 2. Bir şeyin ön ve sivri kısmı, ucu: Sevgilim kayığın burnunda (Orhan V. Kanık). 3. coğ. Karaların denize doğru uzanmış kısmı: Biraz sonra Fener burnundan geminin ışıkları göründü (Reşat N. Güntekin). 4. mec. Kibir, büyüklük taslama: “Burnundan geçilmiyor.” “Bir burun bir burun, kibrinden yanına varılmıyor.” ѻ Burun boşluğu: anat. Burnun içinde koku almaya ve solunan havanın geçmesine yarayan, ince bir bölmeyle dikine ikiye ayrılmış ve arkadaki iki delikle yutağa bağlanmış olan bir çift boşluk. Burun buruna: Birbirine çok yakın şekilde, yüz yüze, baş başa: Hemen burun buruna denilebilecek bir duruş (Ahmed Midhat Efendi). Gitmezsek böyle burun buruna otururuz (Reşat N. Güntekin). Burun buruna gelmek: 1. Birdenbire karşılaşmak, yüz yüze gelmek: Karşı kompartmanın camı açıldı, bir insanla burun buruna geldik (Sait Fâik). 2. Çok yaklaşmak: