ترجمة "Boy" إلى العربية

(Eski Türk. bōḏ) 1. Bir şeyin yere değen veya yere en yakın olan kısmı ile en yüksek noktası arasındaki mesâfe: Yokuşlar eğri büğrü, dimdik ve minâre boyu uçurumlarla dolu (Refik H. Karay). 2. Bir şeyin iki ucu arasındaki uzunlamasına mesâfe, uzunluk: “Yorganın boyu biraz kısa olmuş.” 3. İnsanın tabanı ile tepesi arasındaki yükseklik, kāmet, endam: Boyum yetişmediği için koltuklardan birini çektim (Refik H. Karay). 4. Bir şeyin büyüklük küçüklük derecesi: “Bana iki boy büyüğü lâzım.” 5. (Kumaş için) Kullanılacak yere göre belirlenen uzunluk: “Bir pencereye iki boy gittiğine göre üç metre kumaş almak lâzım.” “Size iki boydan elbise çıkar.” 6. (Gün, saat, yıl, yüzyıl, mevsim gibi zaman bildiren kelimelerle) Süresince, müddetince: “Mevsim boyu.” “Yaz boyu.” Dünyânın asırlar boyu göz koyduğu belde (Orhan S. Orhon). 7. (Nehir, deniz vb. kelimelerle) Kenar, kıyı, sâhil [Kelime son iki anlamda isim tamlamasının ikinci öğesi durumundadır]: Tuna boyunda ölmekten çekinmez misiniz? (Nâmık Kemal). Bununla tuğlarımız geçti çölde Nil boyunu (Orhan S. Orhon).

(Eski Türk. bōḏ > bōy) Aynı soy ve âileden sayılan, bir başa bağlı olarak aynı düzen içinde bir arada ve göçebe olarak yaşayan insanların meydana getirdiği küçük topluluk, bir aşîretin kollarından her biri, kabîle: Soyunu sopunu, obasını, boyunu dirlik düzenlik içinde tutmak, uğrulardan korumak için değil mi? (Mustafa N. Sepetçioğlu). ѻ Boy beyi: Bir boyun başında bulunan kimse: Bu sünbül-i hoş-bû ki düşer pâyine gûyâ / Şeh ayağına baş komuş boy beyidir (Zâtî). Ahmet Bey, öteki boy beyleriyle berâber Toygun Paşa ordusuna katılıp Kapuşvar fethine gitmiş (Ömer Seyfeddin).

(Orta Türk. [Oğuzca] bōy < Fars. bōy) E. T. Türk. ve halk ağzı. Yem olarak da kullanılan, burçağa benzer bir tahıl çeşidi, boy otu [Boy tohumu pastırma çemeninin yapımında kullanılır]. Poy otu, çemen otu, tohumları kırmızı bibere benzeyen, 10-50cm. yükseklikte, karabiberle, karıştırılarak pastırma çemeninde kullanılan bir bitki; (Trigonella joenumgraecum).